dinsdag 30 januari 2018

Zaterdag 27 januari 2018


Afscheid met een lach en een traan......

wie knuffelt wie.....





Tot ziens Pakai and fam.

Nog even een laatste dikke knuffel van en voor Sangwan....
en dan,
hopelijk tot ziens.....in juni....

vrijdag 26 januari 2018

vrijdag 26 januari 2018



Met behulp van wat ruggensteun kan Reyam vandaag weer rechtop zitten om te eten.
Ze is op een paar dagen tijd sterk achteruit gegaan, reageert heel traag en kan niet meer lopen.
Gisteren had ik het gevoel dat het verkeerd zou aflopen. Gelukkig is ze vandaag weer wat opgeknapt en aanspreekbaar.
Terwijl ik haar help met eten en drinken staat plots het hoge bezoek dat voor vandaag was aangekondigd achter me. Een hoge piet uit het leger in wit gala uniform met zijn borst vol onderscheidingen, gevolgd door een stoet eveneens in het wit gestoken afgevaardigden deelt versnaperingen aan de patiënten uit en luistert naar uitleg van Mr. Tanachai, de manager.
Er mogen geen foto´s van hun gemaakt worden, zodat onze fotograaf moest manoeuvreren hen niet op de foto te krijgen.


rijk versierde cakejes als versnapering.

In Thailand kent men een `Childrenday` die de vorige week plaats vond en kort geleden ook een `Teacherday`
`Telkens hadden de kinderen vrij van school zodat, de kinderen van het personeel weer op bezoek waren en de hele dag bezig gehouden moesten worden. Tijdens hun middagslaapje op de vloer is het even rustig.


de zonnebloem oogst loopt op zijn einde, de meeste hebben hun kopje al laten hangen.

de interessante binnenkant van een mamuang of te wel Jackfruit.

Somyod heeft een dik ooglid en een met bloeddoorlopen oog. Als ik vraag wat er gebeurd is zie ik dat hij zich ongemakkelijk voelt en krijg ik een ontwijkend antwoord. Ik haal er iemand van de verpleging bij omdat ik vermoed dat er opzet in het spel is. Somyod is niet geliefd bij de meeste anderen. Zijn verstandelijke beperking, wat ook zijn gulzig eten meebrengt, wordt niet begrepen.


Al een beetje afscheid aan het nemen met een etentje in de buitenlucht met de familie Pa Kai.

kleurrijk en smakelijk.

Met goede vriendin Pa Kai. Zij zorgt s,morgens voor mijn kopje koffie en s,middags voor mijn warme maaltijd in de tempel. Kent inmiddels na zeventien jaar mijn voorkeur en smaak.
Haar man ondersteund me met het doen van boodschappen voor de patiënten, wat me vaak veel tijd bespaard.
Ik heb voor het etentje het poloshirt aan getrokken dat ik van haar voor mijn verjaardag kreeg.

De jongeman die vandaag is binnengekomen ziet er heel slecht uit.
Omdat hij tbc heeft kan hij niet op de zaal liggen. Met verzorgen is dat altijd moeilijk, het is een stukje lopen naar een van de huisjes waar hij verblijft. Ook is er deze week weer een oudere vrouw opgenomen, dat kwam vroeger zelden voor, nu op korte tijd drie.

Morgen alweer mijn laatste werkdag, zondag vlieg ik terug naar Nederland.
Er zal op de laatste dag nog wel een hele stoet gegadigden lang komen om te knippen en te scheren, of nog snel even de nagels te laten knippen zodat van masseren morgen niet veel terecht zal komen.




dinsdag 16 januari 2018

Maandag 15 januari 2018

Vandaag staat in het teken van de crematie van Tanawat, die op 3 januari op 19 jarige leeftijd overleed. Phet komt me op de hoogte brengen dat de crematie vanmiddag zal plaats vinden.
Ik ben blij verrast, dacht dat deze al tijdens mijn afwezigheid was geweest. Nu kan ik er toch nog bij zijn. Als ik er even voor dertien uur aankom, is er verder nog niemand. De kist staat zoals gewoonlijk geopend op het bordes. De witte draad, vanaf de klos bij zijn hoofd, wordt straks tijdens het gebed, aan het andere einde door de monniken vast gehouden. Wan heeft me twee briefjes van twintig bath meegegeven om bij hem in de kist te leggen.

Mijn laatste groet aan Tanawat, ik leg de in de tuin geplukte toef witte bougainville op zijn borst.

Ik krijg alle tijd voor mijn laatste groet er is verder nog niemand.


Pi Phet opent de lijkwade voor me. Ik heb het gezicht van Tanawat op de foto onherkenbaar gemaakt.

Klasgenoten en de lerares van Tanawat. Met haar heb ik na de dienst nog even gepraat.
Liet hun de laatste foto wat ik van hem maakte zien.
Twee weken geleden was de hele klas nog bij hem op bezoek in het hospice.

Mede bewoners van het kinderproject waar hij verbleef en Phra Alongkot zijn ook vertegenwoordigd.
Nog maar zelden zag ik hier zoveel mensen bij een crematie.


De Abt legt als laatste zijn bloemetje bij hem en ontsteekt het vuur van de oven.


De door allen geofferde papieren bloemetjes vatten eerst vlam.

                                   Zijn vrienden verdringen zich voor de nog openstaande ovendeur.



zondag 14 januari 2018

zondag 14 januari 2018

Tanet zit in zijn deken gewikkeld op bed. Het is best fris vanochtend maar toch zeker niet koud.
Als ik hem voorstel om wat in beweging te komen om zo wat minder last van de kou te hebben stemt hij daar enthousiast in toe. Omdat hij niet zelfstandig zijn weg kan vinden vanwege zijn blindheid begeleid ik hem naar buiten waar de zon schijnt. Wanneer hij de eerste zonnestralen op zijn opgeheven hoofd in zijn gezicht voelt, zuigt hij als het ware de warmte weldadig naar binnen.
We maken een ommetje om daarna op de balustrade in de zon te gaan zitten, waar hij zich bijna compleet in de warmte wentelt. Hij laat zich door en door opwarmen, zijn gezicht steeds naar boven gericht. Dan wandelen we terug naar zijn bed, ik krijg een dikke knuffel en de vraag "morgen weer"?

Ik ben van gisteren weer terug van een weekje "onderbreking". Ben in Chiang Mai op bezoek geweest bij een bevriende oud medevrijwilliger (hij was hier in het hospice jaren lang als vrijwillig arts) die daar een tehuis is begonnen waar hij mensen opvangt met een hoge dwarslaesie en in de armmoedige thuis situatie niet kunnen verblijven. Er verblijven op dit moment drie jonge mensen.
Hij heeft twee mensen in dienst die hem helpen bij de verzorging.
Heb daar afleiding gehad door in zijn tuin te werken, met de mensen te praten en hem geholpen met het naaien van allerlei spullen voor de patiënten zoals hoeslaken, urinezak overtrekken, gordijnen, speciale maten kussen overtrekken enz, een paar dagen achter de naaimachine door gebracht, maar ook een keer lekker in het zwembad gedoken.
Ben niet echt uitgerust, maar wel heel voldaan en ontspannen terug gekomen. Heb er door onze gesprekken en ervaring uitwisselingen een heel fijne tijd gehad, maar ben ook weer heel blij weer terug hier in het hospice te zijn. Mijn ontvangst gisteren was dan ook weer heel hartverwarmend, het was alsof ik maanden weg was geweest.


Ik hoorde vanmorgen dat Worrakit vannacht twee epileptische aanvallen had. Door de medicatie is hij nu erg suf, moest hem, wat anders nooit gebeurd wakker maken om te eten. Toch at hij met smaak zijn hele bord leeg, al was hij verder heel erg stil.
Heb vandaag weer een groot aantal baarden geschoren en hoofden geknipt. Mijn achterstand van een week weer voor een groot deel bijgewerkt, wat natuurlijk wel inhoud dat ik aan het aantal vragen voor een massage niet kon voldoen.

woensdag 3 januari 2018

woensdag 3 januari 2018

zondag 31 januari

Vanochtend ben ik bijna omver geblazen door een stevige rukwind. Op de veldweg waar de wind vrij spel heeft vloog ik bijna de berm in.

Er was vanochtend weer "Tamboon" offeren. Ik ben er pas later naar toe gegaan omdat de toespraak die de Abt daarna geeft zo lang duurt dat ik het zonde van mijn tijd vind. Met Sangwan in de rolstoel ben ik  er naar toe gegaan, heb ik ook meteen haar wandelingetje gedaan.

Tanawat vraagt indirect steeds meer om aandacht en aangeraakt te worden. Is het niet nagels knippen, dan wel massage of met lotion ingesmeerd te worden en wat niet al meer. Vanmorgen vroeg hij om in een rolstoel rond te worden gereden. Ik was enorm verbaast, maar gaf er graag aan toe. Zou dit dan toch een omkering betekenen, mijn hoop is nog niet vergeven. Wel maak ik me nu weer zorgen over dat akelige kuchje wat ik de laatste dagen hoor bij hem. Hij vraagt me zelfs om vanavond bij het Silvesterfeestje te mogen zijn dat ik voor de patiënten georganiseerd heb. (lees gefinancierd)
De bedlegerige patiënten krijgen iets lekkers om vier uur op bed geserveerd.

  Ook al eet Tanawat er maar een paar hapjes van, hij doet toch mee aan de traktatie.


Weer hebben ze Neung kwaad gemaakt. Ik begrijp niet waar ze daar de lol van inzien.
De blinde Neung kan zich niet verdedigen, zowel lichamelijk als verbaal niet. Met een paar man om hem heen in de verschillende bedden roepen ze van alles tegen hem waardoor hij steeds kwader wordt. Ik zag het van een afstand gebeuren en liep er naar toe. Ik riep heel hard STOP en plots was het muisstil. Ik sprak enkele van de gangmakers boos toe. Neung zat te beven van kwaadheid. Ik heb hem kalmerend toe gesproken en zijn tranen gedroogd. Ik heb daarna met Satern gesproken, die daar overigens niet aan mee doet, maar Engels verstaat en hem gevraagd waarom ze dit doen. Hij zei dat het voor de grap was. Nou, als er iemand van grapjes houdt is het Neung wel, maar dit is absoluut geen grap maar pesterij.

Sangwan, klaar voor de Silvesterparty.



Ben om half vijf huiswaarts gegaan om om zes uur weer terug gekomen voor de party.
Muziek, zang en dans maakten het feestje compleet. Om Tanawat erbij te halen in de rolstoel vond de verpleegster achteraf geen goed idee, dat zal ik hem morgen moeten uitleggen.

een paar "westerse" cadeautjes die me ten deel vallen.

 
1 januari zou de 51steverjaardag zijn van Pakai die afgelopen 27 augustus is overleden.
Ik zet een bloemetje bij haar foto in het gedenkhoekje.

Een flinke slang bezoekt het bordes van het hospice. Even behoorlijke consternatie, dan gaat Ram en Phet er met een flinke stok op af en maken een einde aan het gevaar.

Mami op bezoek vandaag, ze brengt Jacks, sjaals en sokken voor de patiënten mee. 

woensdag 3 januari

Tanawat ligt vanmorgen aan de zuurstof. Ik verneem dat hij gevraagd heeft om naar het ziekenhuis te gaan, maar omdat het busje in gebruik is moet hij daar op wachten. Met moeite eet hij nog een paar hapjes van zijn lunch, vraagt mij hem daarbij te helpen.

Als ik later weer bij hem kom zie ik dat hij helemaal grauw is. Ik verwittig de verpleging die snel zijn zuurstof gehalte gaat meten, doch de meter geeft niets aan. Ik blijf bij hem maar zie dat het steeds slechter gaat. Als ik na tien minuten bij hem zit voel ik dat de stevigheid waarmee hij mijn hand vast houdt verslapt, hij sluit zijn ogen die hij nog steeds open had, alsof hij naar me knikt, strekt zijn gebogen benen en spant een paar keer zijn onderkaak waarna hij om zes minuten over twaalf het leven los laat, of moet ik misschien zeggen, het leven hem los laat.
Ik dacht vanmorgen nog hoe zal het gaan als ik naar Chiang Mai ga morgen en hij weer in het ziekenhuis ligt en ik hem niet kan opzoeken. Eigenlijk ben ik nu gerust dat hij gegaan is nu ik nog hier ben. Ik weet dat ik anders toch steeds met hem bezig zou zijn. Gisteren vroeg hij me nog in de rolstoel naar het winkeltje te gaan. Wat hij daar allemaal insloeg trof mijn verbazing, dat terwijl hij bijna niets meer eet. Wellicht had hij een voorgevoel dat hij moest inkopen voor een lange laatste reis.

Ik dacht dat hij achttien jaar was, maar hoor nu dat hij twee weken geleden geen achttien maar negentien is geworden.



IN MEMORIAM : TANAWAT  +  3 januari 2018  19 jaar




dinsdag 26 december 2017

kerstmis 2017

Hier begon Kerstmis 2017 niet me een geboorte zoals het verhaal doet, maar met een overlijden. Vannacht, kerstnacht om drie uur is Fhon van bed 20 overleden. Ik zag de kist bij aankomst vanmorgen op het bordes staan. Gisteren morgen merkte ik dat ze heel oppervlakkig en snel ademde. toen ik om zuurstof voor haar vroeg, kreeg ik te horen dat alle apparaten in gebruik waren.  Ik heb ik een uur bij haar gezeten, het leek echt of het haar laatste momenten waren. Voordat ik om vier uur naar huis ging heb ik haar nog wat opgefrist met lauw water omdat ze heel warm was van koorts. Ik begrijp niet hoe dit lichaam dit zolang kan volhouden, hoe dit uitgeteerde lijf nog zoveel koorts warmte kan produceren.
Er zijn van haar schijnbaar geen officiële papieren hier want haar lijftijd is onbekend.

IN MEMORIAM :  FHON  + 25 december 2017  (leeftijd onbekend)



Boris, een van de zonen van een van mijn zussen brengt me een bezoek. Gisteren heb ik hem opgehaald van het station. Gezellig kerstavond gaan uiteten, zijn verhaal gehoord en vanmorgen buiten in de tuin van het Guesthouse ontbeten. Op zijn maandenlange rugzakreis door Azië maakte hij de verrassende keuze mij op te zoeken nu hij Thailand aan doet.
Hij met zijn gitaar op de rug en ik met Kerstman outfit in mijn rugzak rijden we deze kerstmorgen op de brommer naar de tempel.
Na een korte rondleiding die ik hem geef, oefent Boris wat akkoorden voor Jingle Bells terwijl ik me in mijn Santa Klaus pak hijs.
We genieten van de rondgang langs de patiënten, en hun ook zo te zien en te horen.

Gelukkig verkeert Faay vandaag geestelijk in een goede toestand en kan ze de act waarderen, zingt zelf het Engelse liedje perfect mee.

Door de blinde Tanat wordt ik zelfs voor een dansje uitgenodigd. Hij leidt zo krachtig dat ik bijna mijn evenwicht verlies.


De blinde Worrakit heeft maar heel weinig nodig om blij te worden en omdat hij gek op muziek is zing ik een extra Jingle Bells voor hem.

Na mijn ronde langs de bedlegerige patiënten volgen de "buiten" patiënten, die in een lange rij langs ons trekken, terwijl ik ook hun een kleine fooi toesteek.


  Ik wilde graag als Kerstman met Mapraan op de foto, zij kwam uit school waar ze in kerstkleding naar toe was geweest. Ik had me daarvoor weer mijn Kerstmanpak aangetrokken, maar toen ze me zag was ze bang voor mijn baard en ging dat feest niet door.


Een dezer dagen vroeg Aumpron me om een haakpen. Waar ga ik die in Lopburi uithalen prakkeseer ik.
Via naaister Nopalat vraag ik om raad en zowaar de volgende dag krijg ik er een van haar aangereikt, compleet met garen. Niet veel later zie ik Aumpron al vlijtig haken. Ze is slechtziend, maar dit gaat grotendeels op gevoel.

Vanmiddag heb ik Boris naar het station gebracht, waarna hij zijn avontuurlijke reis verder voort zet. 

Het is nu 20.00 uur en ik ga lekker slapen, misschien een korte eerste kerstdag maar het was wel een overwegend mooie. Vat de slaap met prachtige meditatieve muziek van Hildegard van Bingen.


zaterdag 23 december 2017

zaterdag 23 december 2017





Dit was vroeger het beeld van hoe de hele omgeving deze tijd van het jaar er hier uit zag, een en al zonnebloem velden. Jammer dat dit nu veranderd is in saaie maisvelden. Enkel dit perceel laat zich van zijn "zonnige" kant zien.
Op de achtergrond is te zien hoe dor het is, door de droogte was er een paar dagen geleden brand op een van de heuvels. Bij ons op het terrein stond de brandweer te posten voor als het zou overwaaien.

Het is afgelopen week een paar dagen heel erg koud geweest, voor Thai begrippen. De temperatuur daalde tot 17 graden, wat heel koud is voor de Thai. Mutsen, sokken Jacks, truien, dubbele dekens, alles wat maar enigszins tegen de kou beschermt werd aangetrokken. s,morgens maakte ik voor de liefhebbers warme chocolademelk. Vanmiddag was de temperatuur weer normaal, zo'n 33 graden.

Faay is helemaal ondergedoken onder haar deken.

Een van deze ochtenden zag ik Ying en Phat met een gekookte varkenskop in de weer. Met afgrijzen heb ik hen even gevolgd. Ze probeerden uit alle macht een paar wierook stokje in de kop te steken. later zag ik dat ze hem mooi met de pootjes ernaast geschikt, hadden opgesteld om te offeren.


Vanmorgen is Chaay van bed 60 overleden. Ik liep naar zijn bed, wilde hem scheren en zag dat hij overleden was. Chaay was niet terminaal, maar vannacht ging het schijnbaar plots slecht met hem en moest hij zuurstof hebben.

                                         De eenvoudige witte kist met de overleden Chaay.


                        Een papiertje met enkel alleen zijn naam, overlijdens datum en tijd  en zijn leeftijd.
                        wordt op de kist geplakt.


                                IN MEMORIAM : CHAAY  + 23 december 2017  45 jaar.

Er is gisteren een nieuwe patiënte in bed 20 gekomen. Fhon is er slecht aan toe. Ik heb nog niet echt contact met haar kunnen maken, omdat ze merendeels slaapt.

Ik weet niet van ik van de situatie met Tanawat moet denken. Het is een schommel tussen hoop en vrees. De ene dag zie ik hem van alles eten en met zijn telefoon bezig, denk ik dat gaat de goede kant op. Eergisteren had hij zelfs geen diarree. Vandaag was het weer helemaal mis, vroeg me de zuurstof aan te sluiten en lag weer tot zijn schouders in de diarree. Hij vroeg me ook om zijn benen te masseren en zelfs nu het niet meer koud is om een warme kruik. Tot mijn verwondering kreeg ik deze week voor het eerst een dank je wel van hem.

Ik hoop dat ik snel verlost wordt van de vreselijk, brandende en pijnlijke jeuk. Volgens Wi de verpleegster is het Hives, Netelroos. Ze gaf me medicatie om de jeuk te onderdrukken, maar die helpt geen moer. Ik heb vannacht heel slecht erdoor geslapen. Zonder laken was het te koud, met laken begon het branden nog erger. Koelende poeder hielp slecht een paar minuten.

Als tussendoor toetje maakt Miau "Loti" een flinterdun soort koud flensje met daarop een soort zoet spinsel (ook al in dezelfde groene kleur ), dat tot een rolletje wordt gevormd.





Donderdag was er een grote groep jonge Filipijnse verpleegkundigen die in Thailand werken op bezoek.
Ze maakten ook muziek en zongen kerstliedjes om de patiënten te vermaken. Heel sympathiek allemaal. Daardoor liet ik me weer strikken voor een interview. Jammer dan toch dat er uiteindelijk ongevraagd "reclame" moet gemaakt worden voor het Christendom door het uitdelen van een soort gebeden boekje aan de patiënten.