woensdag 13 december 2017

woensdag 13 december 2017

Afgelopen zondagochtend kreeg Neung een soort epileptische aanval. Ik was er nog niet, dus heb ik het niet gezien. Ik merkte de dag ervoor al dat hij niet als anders was. Hij wreef vaker over zijn hoofd en sprak nog onduidelijker dan anders. Hij heeft die dag veel geslapen. Ik moest hem zelfs wakker maken om te eten. De dag erna ging het weer een stuk beter en was hij weer vrolijk.

Zondag hadden we een jarige, Sangwan de blinde vrouw van bed 21 werd 59. Natuurlijk heb ik s,morgens voor haar gezongen. Die middag was er een grote groep jonge militairen op bezoek.
Toen ik hen vroeg om "happy birthday" te zingen, wat ze ook uit spontaan uit volle borst deden, had je Sangwan moeten zien glunderen.

Ik heb maandag om een antidecubitusmatras voor Ae gevraagd, ik zag dat hij beginnende doorlig wondjes op stuit en heupen heeft.
Ik was vandaag boos op hem omdat hij steeds als een baby praat, ik kan er niet tegen als hij zo zeurderig praat.
zo te zien is hij ook een beetje boos op mij.

Gelukkig begint hij wel wat beter te eten. Onder protest heb ik hem rechtop gezet om te eten, maar dat ging uiteindelijk prima. Ik zag dat hij vandaag ook met zijn mobieltje bezig was, ook een goed teken in dit geval.

Maandag was de blinde Tanet jarig. Ik had een klein verjaardag taart je met kaarsjes gekocht en hem die zingend aangeboden.


......de blije Tanet.
Ik had Mapraan (dochtertje van Miau) die een vrije dag van school had, gevraagd om mee te zingen,  met bolle wangen probeert ze de kaarsjes mee uit te blazen.


Het uitblazen ging niet echt makkelijk, per ongeluk had ik kaarsjes gekocht die na het uitblazen weer ontbranden.
Gisteren was het nogal consternatie rond Ae, de jongeman in bed 13. Eerst heeft een van de verpleegsters hem vermanend toegesproken. Daarna kwam een vriendin op bezoek die iets met hem wilde ondernemen, had kleding voor hem meegebracht en was die proberen hem die aan te trekken, maar Ae werkte totaal niet mee. Uiteindelijk is zij boos en teleurgesteld weg gegaan. Wat later kwam een halve klas mede studenten en lerares, ook zij kregen hem niet overtuigd dat hij medicatie moet gaan slikken die hij tot nog toe steeds weigerde. In de middag heb ik hem weer rechtop gezet, maar hij zei dat hij wilde liggen. Ik heb hem tegen me aan laten leunen om hem te ondersteunen en hem zo toch een paar minuten rechtop laten zitten.

Vanmorgen vroeg Ae (Tanawat) me om zijn benen te masseren, dit voor de eerste keer. Omdat hij vanochtend alweer een donderpreek over zich kreeg van de staf heb ik daar maar meteen aan toe gegeven. Al gauw werd zijn uitdrukking zachter, wat gaande weg tijdens de been en voetmassage sterker werd. Omdat zijn huid erg droog is smeerde ik deze in met bodylotion. Toen vroeg hij me dat ook met zijn armen te doen.
Het was mooi om te zien hoe hij zich steeds verder er aan overgaf, als of hij de weerstand volledig liet oplossen. Toen ik uiteindelijk ook zijn knokige rug insmeerde was het als of ik voelde wat hij mist aan geborgen- en veiligheid. Schrijnend om dat te voelen bij deze achttienjarige knaap, nog in de puberteit.
Maar er gebeurde meer, er veranderde iets wezenlijks in zijn houding, liet mij voor het eerst echt in zijn nabijheid toe. Ik hoop niet dat ik het me verbeeld, want dit zou een kentering kunnen betekenen.

Normaal vraag ik er niet naar hoe de patiënt is geïnfecteerd, vind dit ook niet belangrijk. Maar bij hem na wat er vanmorgen gebeurde wilde ik het bij uitzondering weten omdat ik vermoedde dat hij met hiv ter wereld is gekomen. Hij is inderdaad bij de geboorte via de moeder besmet met hiv, werd me door de staf verteld.

Ae Tanawat.
                     Vanmiddag heeft hij dan toch de antidecubitusmatras gekregen.


Op weg naar huis, het is nog tropisch warm. Alles wordt met de dag droger en droger op de heuvels. Groen veranderd in geel, het heeft zeker al een maand niet geregend.




zondag 10 december 2017

zondag 10 december 2017

Gisteren was de verjaardag van Phra Alongkot

De hele ochtend was er speciale dienst in de grote tempel op de berg. Het was een drukte vanwege vele gasten. De monniken zongen een lange litanie waar ik een kwartiertje naar heb geluisterd.  

                       De tempel waaraan al jaren gebouwd en versiert wordt straalt pracht en praal uit.


Toch is de tempel nog lang niet klaar, een groot deel moet nog afgewerkt worden en met goud bekleed. NB belangrijk te weten dat hier geen enkele cent van "mijn" donatie geld naar toe gaat.


Samlang is van vrijdag terug uit ziekenhuis. Hij ligt weer in bed 7. Volgens wat ik begreep van de zuster lijdt hij ook aan Alzheimer. Vanmiddag liep hij met hulp van zijn vrouw naar het toilet.

De diepe Decubitus wond van Wan is heel mooi genezen met hulp van de Alyvin pleisters.


Jao kwam aanzetten met een slangetje, of ik er een foto van wilde maken voor zijn verzameling.

Er vielen me vandaag nog een paar verlaatte verjaardagscadeautjes ten deel. Mooi poloshirt van fam. Pakai, en een lief cadeau van Piem.


Tanawat is van gisteren uit het ziekenhuis, een pak van mijn hart hem te zien zonder voedingssonde. 
Ik heb hem zijn eten in wat kleinere partjes gedeeld. Er ie nieuwe hoop dat hij het haalt, ik hoop dat hij de kracht heeft deze kans aan te gaan.

Gisteren werd ik aangesproken door de vertegenwoordiger van een Chinese delegatie. Hij vroeg me of ik wilde meewerken aan een interview. Ik zei dat ik het druk had, maar zo sprak hij, het kon eventueel wachten tot de middag, ze bleven een groot deel van de dag.
Toen ze zich later weer melden zag ik tot mijn verbazing Ahoea in hun midden. Ik heb over hem al vaker geschreven. Ahoea is van half Chinese afkomst en was  jaren geleden hier patiënt. Een van de gelukkigen die het overleefde en terug bij zijn gezin is. Ahoea komt jaarlijks op bezoek en toont dan zijn grote dankbaarheid naar mij met meerdere knuffels en dikke zoenen op mijn wangen. Er werd mij gevraagd speciaal over zijn verblijf indertijd te vertellen. Ik heb hen toestemming aan hem laten vragen Hij had er geen probleem mee dat ik zijn verhaal deed. Ik heb in het kort uitgelegd hoe ernstig hij er aan toe was en vaker gedacht had dat hij het niet zou halen. Hoe onnoemelijk slecht het met zijn huidaandoening ging. Hoe hij met zijn vechters mentaliteit er stapje voor stapje bovenop kwam, oké, ik deed (of Tiboa) wat hij niet meer kon. Hij moest bv elke dag van top tot teen worden ingesmeerd, dat was een hels karwij omdat het heel pijnlijk voor hem was. Ahoea gaf nooit een krimp, heeft geen enkele keer geklaagd. Ik vertelde ook dat ik soms bang was dat zijn oren eraf vielen, zo zag het eruit. Ik moest tijdens mijn verhaal een paar keer op mijn lip bijten als de beelden van toen weer bij me voorbij kwamen. Er werd me gevraagd of ik ook foto,s heb. Ja die heb ik, maar die krijgen jullie niet te zien zei ik, dit uit respect voor Ahoea. Ik vind het al moedig genoeg van hem dat hij dit verhaal toelaat. Ahoea haalde zelf de anekdote aan van hoe hij aan de poort stond toen ik bij mijn volgend bezoek op de eerste werkdag door hem werd opgewacht. Te voet nog wel, terwijl hij lang niet heeft kunnen lopen. Dat moment was een van de grootste cadeaus in mijn leven.
Ahoea kan nu met een klein foodshopje zijn gezin onderhouden.

Pau de nieuwe patiënte van bed 22 kreeg vandaag al bezoek van haar zoon. Ik moest lachen, toen de jongeman binnen kwam viel er een stilte. De andere dames begonnen te giechelen en te smiespelen. Ik hoorde dat er gefluisterd werd dat ze hem knap vonden. Hij zag er inderdaad heel goed uit. Wiet van de mannenzaal kwam vol bewondering ook kijken en bleef belangstellend rond hem hangen, heel kostelijk om te zien.



Kort onderhoud met Juy. Toen ik deze foto zag besloot ik dat het toch echt tijd werd om de kapper op te zoeken. Heb dat dan ook maar op de terugweg naar huis gedaan.


                                                                 mijn avondmaal.....




donderdag 7 december 2017

donderdag 7 december 2017

Gisteren is Somkid dan toch overleden.
Eigenlijk maakte hij gistermorgen ook weer een stabiele indruk. Meerdere keren was ik bij hem om het hem zo comfortabel mogelijk te maken. Meestal draaide hij dan zijn hoofd in mijn richting en zag ik rust in zijn geopende ogen. Doch tegen twee uur, toen ik weer bij hem was ging zijn ademhaling moeilijker. Ik heb gevraagd voor zuurstof aansluiting en dat werd hem ook meteen gegeven. Nog geen vijf minuten later, ik verloste op dat moment Somyod van zijn diarree luier, hoorde ik Phat roepen "Somkid is overleden" Doch een kort moment erna " Oh nee, hij ademt weer". Toen ik klaar was bij Somoyd ging ik er heen en toen waren het toch zijn paar laatste ademhalingen, fijn dat hij toch nog even op mij had gewacht. Ik zag dat het tien over twee was op het horloge om zijn pols.

IN MEMORIAM  :  SOMKID  + 6 december 2017  14.10 uur  54jaar.

Afscheid van Somkid.

Woensdag voordat ik naar de Tempel ging een ziekenhuis bezoek gedaan.
Op de eerst de verdieping van King Naray hospital Samlang bezocht.
Tot mijn opluchting zag ik dat het hem een stuk beter ging, hij lag nog wel aan de beademing maar hij zag er heel anders uit dan de dag ervoor, niet meer die verschrikkelijke pijnscheuten waardoor hij  in zijn bed kronkelde. Hij stak zijn duim omhoog toen ik hem vroeg hoe het hem ging. Er was ook een vrouw aanwezig, ze sprak me heel vriendelijk aan. Wat was ik blij dat zij er was en voor hem zorgt. Pas later hoorde ik in de Tempel dat het zijn vrouw is die naar LopBuri toe gekomen is.

Bij (Ae) Tanawat, die een etage hoger ligt, gaat het echter slechter. Hij ligt nog steeds vast gebonden en heeft nu ook sonde voeding. Natuurlijk vroeg hij me weer om hem los te maken en was kwaad dat ik dat niet kon doen. Hij bleef me manupileren met zijn grote donkere ogen, gaf ook een optrekkende neus toen een van de verpleegsters langs kwam. Ik begrijp dat hij, hoe hij doet iedereen tegen zich krijgt, maar daardoor maakt hij het vooral voor zichzelf nog veel moeilijker dan alles al is. Ik weet niet of het de situatie makkelijker zou maken, maar op zulk moment vind ik het een gemis dat ik de taal te weinig beheers.
                                  

dinsdag 5 december 2017

dinsdag 5 december 2017

Vanmorgen is Wichet overleden. Hij kwam drie weken geleden hier weer terug nadat hij drie jaar geleden ook al eens een tijd was opgenomen. Hij weigerde medicatie te slikken, ging in de afgelopen drie weken heel snel achteruit.


                                IN MEMORIAM  WICHET  +  5 december 2017  58 jaar




De situatie van Somkid in bed 13 is de laatste twee dagen onveranderd, of eigenlijk zelfs iets verbeterd.
Ik had twee dagen geleden niet verwacht dat hij er nog zou zijn na wat ik zondag met hem gebeurde. Gistermorgen maakte hij plots een iets betere indruk, opende zijn ogen toen ik hem aansprak en knikte alsof hij mij herkende, hij ademt nu ook rustig. Ik probeer zijn mond en ogen schoon te houden, door met steriel water hem nu en dan iets te verfrissen. Houd zijn lippen vettig met vaseline. Hij kan niet meer eten en drinken.

Somkid

Toen ik zondag bij Tanawat in het ziekenhuis op bezoek kwam was ik in eerste instantie verbaast toen ik hem zag (hij zat met zijn rug in mijn richting) Ik liep langzaam in zijn richting, hij zat achter een groot bord eten, een ijzeren vierkantige plaat met vakken, bijna zo groot als een kussensloop.
Mijn enthousiaste verbazing had ik nog maar net tot me laten doordringen, of er kwam een golf van wat hij net naar gegeten had, weer naar buiten. Zoveel, dat het bord vanwaar hij van at overliep.
Ik wilde naar een rol toiletpapier grijpen die bij het hoofdeind van zijn bed stond, maar zag toe dat er al een hele plas braaksel op de vloer lag. Ik kon nog net een stap opzij doen om niet uit te glijden.
Tanawat keek met zijn grote droeve ogen aan. Ik maakte zijn mond schoon en pakte voorzichtig het bord weg, dat ik kwijt kon omdat het bed naast hem leeg was. Ik pakte uit het pak wat naast hem stond een schone luier om de stroom braaksel die langzaam richting ander bed dreef te stoppen.
Toen nam ik even de kans om iemand via de verpleging te vragen om de boel schoon te maken.
Dat duurde wel een hele tijd, maar de pamper op de vloer deed goed werk.

Moet je voorstellen, deze vleugel van dit ziekenhuis is nieuw, ik denk anderhalf jaar. Elke verdieping (ik dacht 7 of 8) heeft een zaal van zo,n vijftig bedden, hutje mutje op elkaar er kan net een persoon tussen de bedden. Met al het bezoek en rondlopende verpleging een heel drukke bedoening.
Samen met de verzorger heb ik hemzelf en het bed verschoond.

Toen ik gisteren bij hem kwam was hij vastgebonden. Ik denk omdat hij steeds de zuurstof aansluiting uit zijn neus trok. Wat wel beter ging was, al deed ik dit met minuscule kleine slokjes dat hij de Chicken Brand, waar hij gisteren om gevraagd had, binnen hield. Ik had het wel eerst met de verpleging opgenomen, om wat de vorige dag gebeurde te vermijden. Daarna bleef hij vragen om  Oishi, soort ijsthee, maar daarvan zei ik dat ik dat de volgende keer zou meenemen. Toen hij daar op een zuur gezicht trok en ik hem vroeg of ik dan beter niet zou komen, wilde hij daarvan niet horen.

Vanmorgen was ik al vroeg aanwezig, om acht uur zou de Tamboon beginnen omdat het vandaag Vaderdag, geboorte dag van de overleden koning is. Ik krijg nog tijd om van alles te doen en neem dan Sangwan in de rolstoel mee naar de plechtigheid.


Daarna zou de Abt een toespraak houden, maar na zeker drie kwartier vergeefs wachten verlieten we de ruimte. Eerlijk gezegd was ik er niet rouwig om, want de toespraak duurt vaak heel lang.

Wat ben ik verwend geworden vandaag. Normaal gesproken mag ik al niet klagen over het aantal toebedeelde knuffels, vandaag kwam er echt geen einde aan. Allerlei lieve cadeautjes, berichtjes en een prachtig boeket rode rozen van patiënten vielen me ten deel.




Van alle kanten werd me lekkers toe gestopt.

                                             Lieve cadeautjes.........

En terwijl ik zit te schrijven wordt er aan de deur geklopt, niet hard geklopt, maar heel zacht.
Er zijn hier namelijk geen schoorstenen, maar toch......
En dan moet ik alsnog kaarsjes uitblazen....


Wanneer gastvrouw Wi met een prachtige taart voor mijn deur staat.

En zo komt er een einde aan een dag met zeer veel verschillende gevoelens....
Hier is het half tien ondertussen en ik ga lekker met een dankbaar gevoel pitten.....


zondag 3 december 2017

zondag 3 december 2017

Met een hinderlijke koortslip, maar toch met meer energie dan gisteren, toen ik om kwart voor drie moest afhaken, rij ik richting hospice.
Onderweg moet ik een paar omgewaaide bomen omzeilen. De storm met rukwinden blazen me heen en weer op de brommer, ben blij als ik de drukke grote weg achter me heb, voelt een stuk veiliger.
Ik zie dat ze op de nieuw geasfalteerde veldweg zelfs markering hebben aangebracht.

Gisteren is Tanawat naar het ziekenhuis van LopBuri gebracht. Hij vroeg er zelf om toen de dokter, die gelukkig hier was, hem zag. Kort daar voor had hij met mijn hulp nog een paar hapjes gegeten, zelfs van het toetje en ook wat gedronken, wat wonderwel bij hem binnen bleef. Hij moest nu en dan even rechtop gaan zitten om lucht te krijgen, toch deed hij telkens de zuurstof af.
Ik hoop dat ze iets voor hem kunnen doen, maar mijn vrees is sterker.

                                     Een van de schalen fruit waarmee ik vandaag rondging..
Saparot, Ananas en Mamuang, rijpe Mango. Niet zo kleurrijk maar wel gretige afname.

Ik hoorde al een hele tijd Somkid hard snurken, maar zag in eerste instantie niets vreemd toen ik dichter bij hem keek, (hij is afgelopen weken een paar keer ziekenhuis in en ziekenhuis uit gegaan. Ik vernam dat ze hem nu na dat laatste ontslag niet meer kunnen helpen),
maar een half uur later was dat snurken zo abnormaal hard dat het weer mijn aandacht trok.
Toen ik bij hem ging kijken zag ik bloed uit zijn mond komen en riep op de verpleging. Ondertussen keek ik in zijn mond en zag een dikke bloedprop tegen de binnen kant van zijn onderlip.
Ik probeer hem wakker te maken, maar dat lukte niet, was al blij dat het bloed niet uit zijn keel kwam.
Ik probeerde het hoofdeinde van het bed ophoog te brengen, maar het elektrisch systeem werkte niet. Met hulp snel  een tweede kussen onder zijn hoofd gelegd, om wat makkelijker adem te kunnen krijgen. Meerdere keren heb ik zijn mond schoon gemaakt maar telkens bleef er ergens bloed vandaan te komen.

Toen ik gisteren de dokter deze foto van de voet van Sangwan toonde en hem vroeg naar haar voet te kijken zei hij dat het misschien schurft is. Ik hoop het niet, Helga en ik zijn zo in de weer geweest met het inwrijven van de benen van Sangwan, dat wij het misschien hebben overgenomen, Scabiës is zeer overdraagbaar. Ik heb misschien straks een minder prettige boodschap voor Helga die nu in het vliegtuig terug naar huis zit. 



vrijdag 1 december 2017

vrijdag 1 december 2017

1 DECEMBER WERELD AIDS DAG

Onderstaan artikeltje plaatste ik gisteren op mijn Facebook pagina





Eergisteren ben ik overvallen door een flinke verkoudheid. Ik ben in de loop van de middag naar huis moeten keren, niet alleen dat ik me flink beroerd voelde worden, mijn neus die als een kraantje lekte, maar ook ter bescherming van de patiënten,ook al droeg ik een mondkapje. Door hun lage weerstand zijn ze extra gevoelig voor vatting.
Vanmorgen toen ik opstond voelde ik me weer heel redelijk, maar na een uur moest ik toch weer terug op bed. Ik had mijn gestreken hemd al klaar hangen, met red ribbon lintje voor
World Aids Day.
Dat ging dus even mooi niet door.
Toch heb ik me vanavond samen gepakt om het beloofde etentje ter afscheid van Helga die haar laatste dag vandaag maakte te laten doorgaan.





maandag 27 november 2017

maandag 27 november 2017

Dit is het 360ste stukje dat ik op dit weblog schrijf. In totaal is het meer dan 26.400 keer gelezen.


Vannacht om half drie is Janjaw de vrouw in bed 25 overleden.
Gisteren was ze er al zeer slecht aan toe. Wat ik moeilijk vond is dat ze zo onrustig was, ik denk van de pijn. Ze had een enorm gezwel in haar buik. Ik dacht toen ik haar voor het eerst zag dat ze acht maanden zwanger was, zo gezwollen was haar buik. De dokter was gisteren hier, maar ook hij kon niets meer voor haar doen. Haar vriend, de blinde medepatiënt Chai heeft lange tijd bij haar aan bed gezeten, maar ook hij kon haar niet rustig krijgen.
Voor het eerst in al die jaren maak ik mee dat er meer vrouwen dan mannen overlijden.

IN MEMORIAM :  JANJAW  + 27 NOVEMBER 2017  41 jaar



Vandaag was de crematie van Sutat die afgelopen donderdag overleed. Ik kwam er toevallig achter toen ik met Sangwan in de rolstoel een ommetje maakte. Ik zag de monniken richting crematie ruimte lopen, wilde nog met Sangwan er heen gaan maar het pad er naar toe is niet rolstoel toegankelijk.
Toen ik Sangwan uiteindelijk had terug gebracht zag ik de monniken alweer terug keren en was Sutat al in de oven geschoven, kon ik alleen nog via het kijkglas hem vaarwel wensen.

 Het geraamte van zijn brandende lichaam was door het kijkglas nog te zien.

Zijn kist, die niet in de oven meeging werd later op de buitenplaats verbrand.
Normaal gesproken wordt de kist vaker gebruikt.
De dode wordt op een plank in de oven geschoven.



Pongtep bezig op de hometrainer met zijn dagelijkse oefeningen.

Ik zag vanmorgen toen hij op bed lag twee bloedende wonden op de bovenkant van zijn hoofd.
Helga en ik hadden er een naar gevoel over omdat ik de uitleg erover vreemd vond en hij, de patiënt zelf er over zweeg. Ik zag wat later dat ook Jupin een wondje op haar hoofd had,(Supin kan niet spreken) wat de zaak nog mysterieuzer maakte. Deze week had Neung een blauw oog. Hij kan zelf ook niet spreken en toen ik een van de anderen vroeg hoe dat kwam kreeg ik als uitleg dat hij steeds in dat oog wrijft. Dat is zeker waar, maar die tic heeft Neung al jaren, en nog nooit gaf dat deze gevolgen, hooguit dat het oog dan wat rood zag, dus ook met dit antwoord was ik niet gerust gesteld.



 
Gespot door Helga tijdens een knip en scheerbeurt.

Helga gespot door Huub
Ook Helga kan het soms niet aanzien als er ergens rommel ligt.


Supin

Op deze foto van Supin is de vetbult aan de bovenkant van de rug goed te zien. Dit is een bijwerking van de medicatie. Bij sommige patiënten is dat nog sterker, het vet trekt weg uit het gezicht en hoopt zich op een andere plaats op.


Maar over het algemeen ben ik in mijn nopjes......